The Glenlivet 12yo
To jedna z moich pierwszych whisky. Ma rewelacyjny, złożony, owocowy zapach i fajny smak z delikatnym finiszem. Gdy ją powąchasz i zamkniesz oczy, zaczyna grać muzyka . Przyjemna whisky dla wszystkich bez wyjątku. The Glenlivet 12 dokładniej opisany jest tu: The Glenlivet 12.

Cena: od 120 PLN

Glen Grant No age
Jest to chyba najtańszy w Polsce single malt. Odstawia moim zdaniem daleko każdy destylat ze swojej półki cenowej, a gdy go pijesz, zaczynasz rozumieć o co chodzi z całym zamieszaniem wokół whisky. Jest to jednocześnie lekki, przyjemny trunek "nie przerywający konwersacji". Ma zapach jabłek, przyzwoity owocowy smak i bardzo delikatny finisz. Ze względu na swoją lekkość bardzo popularny na południu Europy.

Cena: od 80 PLN

Glenmorangie 10yo
Jeśli wierzyć producentowi, to najpopularniejsza whisky w Szkocji. Jest to dość ciężki, mocno słodki nektar o zapachu i smaku toffi i miodu. Jeśli dobrze pamiętam, finisz również jest słodki i przyjemny. Jeśli szukasz orzeźwiającego drinka, omijaj, ale z nietorfowych whisky to mój typ na zimę.

Cena: od 130 PLN

Old Pulteney 12yo
Tutaj dokładny opis: Wieczór z Old Pulteney. To bardzo charakterystyczna whisky ze względu na swój morski charakter - słonawy (jak na whisky), wytrawny zapach i dość szorstki smak. Jednocześnie to klasyk i wśród whisky punkt odniesienia, który trzeba znać.

Cena: od 160 PLN

Bowmore 12yo
Dobry wstęp do wyjątkowości trunków z Islay. Whisky, która chyba nigdy nie zostanie tu opisana, bo zawartość butelki znika zanim zdążę spisać tasting notes. Jej ziemisty smak i torfowy zapach doskonale zrównoważony jest z nutami owocowymi, kwiatowymi, i morskimi. W szczególności polecam w wersji "Enigma" - z beczek po sherry. Dym i sherry to rewelacyjne połączenie, niestety Enigma dostępna jest tylko w Szkocji i w strefach wolnocłowych - jak znajdziesz, kupuj w ciemno.

Cena: od 150 PLN (Enigma ~ 30 GBP)

Laphroaig 10yo
Dylan Jones w książce "Jak nosić krawat" pisze o dziesięcioletniej Laphroaig następjąco: "kryje w sobie historię, smak oraz elegancję dokładnie takie, jakie trzeba". Faktycznie jest pewna magia i złożoność w Laphroaig, która nie pozwala napisać o niej tylko "coś między Ardbeg a Bowmore". Ale naprawdę trudno mi to opisać. Próbujcie znaleźć to sami, dodam, że Laphroaig to jedna z moich ulubionych destylarni, a wersja 10yo to tylko początek - 18yo i Quater Cask - to dzieła sztuki.

Cena: od 180 PLN

Ardbeg 10yo
Podobno Ardbeg 10yo nie nadaje się na pierwszy single malt. Niektórzy mówią, że po pierwszym łyku albo się ją pokocha, albo znienawidzi. Jednak piszę tutaj o niej bo nie znam nikogo, kto by jej nie polubił. Jeśli nie miałeś styczności z trunkami z Islay, musisz być świadomy, że to alkohol niepodobny do czegokolwiek co piłeś dotychczas. Jeśli znasz już destylaty z tej wyspy - Ardbeg jest mocniejsza. Zapach bardzo mocno dymny, kojarzony z wędzonką, ledwo odczuwalne owoce. Ekstremalnie długi, dymny finisz (o poranku doskonale pamiętasz co piłeś). Smak łagodniejszy, słodki ale też mocno ziemisty. Absolutny klasyk i whisky roku wg Jima Murraya. Rewelacyjna na zimę. Nie bój się jej.

Cena: od 170 PLN

Talisker 10yo
Jedyna whisky z wyspy Skye, delika jatnie torfiona, więc o dymnym i charakterystycznie pieprzowym zapachu. Ale dym to tylko tło dla cytrusowych smaków i aromatów pojawiąjących się w tym malcie. Finisz nienarzucający się, raczej krótki.

Cena: od 150 PLN

Springbank 10yo
Jedyny przedstawiciel Campbeltown w zestawieniu. Whisky delikatnie torfowa, morska, owocowo - waniliowa. Orzeźwiająca, przyjemna w smaku i z długim finiszem. Doskonała w połączeniu z piwem.

Cena: od 180 PLN

Co się stanie, gdy zaczniesz pić Single Malt?
Warto spróbować! Już niedługo będziecie zachwycać się walorami swoich maltów i pomyślicie: "Czemu dopiero teraz?". Po spróbowaniu czegoś wyjątkowego zaczyna się zwracać większą uwagę na smaki i zapachy otaczające nas na codzień. Naturalną koleją rzeczy jest też ciekawość, jak powstaje ten i inne alkohole.

Wierzę, że wybór jest trudny. Ja miałem łatwo, bo kupowałem nie dla siebie - pierwszego Single Malta nabyłem dla przyjaciela, w zamian za trudno dostępną płytę winylową. Całe szczęście zostałem poczęstowany, wciągnąłem się i skończyło się to wielką ilością poznanych whisky, wyprawami do szkockich destylarni i tematycznym blogiem. Nie wybierałem tamtej whisky dokładnie i nie miałem jeszcze wiedzy, którą tu zawarłem. Zdradzę tylko, że figuruje ona w tym zestawieniu - zgadujcie która

Nagroda World Whisky of the Year przyznawana jest od 2003 roku przy okazji corocznych wydań książki Jim Murray’s Whisky Bible. Old Pulteney jest drugą szkocką destylarnią, której została przyznana - w poprzednich kilka razy odznaczony został Ardbeg z doskonałą Uigeadail i przepotężną Supernovą 2010 ("(....)you can never say you know whisky until you’ve tried the new Supernova" -E.W.B.). 21yo jest stałym, nielimitowanym produktem z Wick i uzyskała wysoką notę 97.5.

Co ocenia Jim Murray?

Na notę składają się 4 kryteria, każde odznaczane od 1 do 25 : smak, zapach, finisz i "balance" - czyli "zrównoważenie", czy też "wyważenie". Wydaje mi się, że może ciężko zrozumieć o co z ty wyważaniem chodzi, jeśli nie próbowało się OP 21yo (ok, jest jeszcze co najmniej kilka whisky, które też mają świetny "balance", ale po wypicie OP21yo to jest pierwsze słowo, które ciśnie się na usta). A więc do dzieła!

Tasting notes tej edycji i więcej o produktach z najdalej położonej na północ destylarni w mainlands znajdziecie tutaj : Wieczór z Old Pulteney

Ja wracam do mojego glencairna z którego ścianek właśnie spływa World Whisky 2012 (Lucky me!), a Wam polecam wypełnić szkło tym samym, lub równie dobrą w mojej ocenie edycją OP 17yo, lub "morską" OP 12yo. Albo lejcie co tam w barku jeszcze pysznego macie

Nidy nie zapomnę jednego poranka na Islay, gdy raczyłem się w destylarni dramem pewnej wyjątkowej whisky. Pachniała jak posztormowe powietrze w Loch Indaal, a wśród smaków można było znaleźć smak wody z pobliskiego strumienia. Jeszcze długo własną głową bym poręczył, że dojrzewała właśnie tam, na niewielkiej wyspie, zapewne w niedalekim, zabytkowym magazynie. Została wyprodukowana tylko z miejscowej, brązowawej od torfu wody, w tradycyjny sposób przez miłujących pokój i starodawne metody pracy, wyspiarzy...

Ale niestety wiem już, że najprawdopodobniej tak nie było. Takie sielskie scenki rodem z ulotki reklamowej to niewątpliwie zasługa połączenia diabelsko skutecznych kampanii reklamowych ale i tego, że gdy pojedzie się do destylarni, to... faktycznie to tak wygląda . Jest jednak kilka "ale":

Gdzie naprawdę dojrzewa whisky?

Prawda jest taka, drogie Panie i Panowie, że whisky nie dojrzewa tam, gdzie została wydestylowana. W przypadku Islay maturacja znakomitej większości beczek odbywa się gdzieś w mainlands. Wyspiarze mówią, że to dlatego, że Islay jest za mała, aby je wszystkie pomieścić.  Trudno się z tym nie zgodzić - nawet tak niewielka destylarnia jak Lagavulin napełnia dziennie około 20-25 beczek. Po wykonaniu kilku prostych równań wychodzi (założyłem, że 3 beczki to ok 3m2), że rocznie destylat zajmuje około 2000m2 powierzchni. Destylarni jest osiem, tak więc... whisky jest sporo . Na pewno jej ilośc zupełnie przekracza pojemność pięknych, kamiennych magazynów przy destylarniach. Whisky dojrzewa na 99% poza miejscem produkcji. Szkoda, ale dzięki temu Islay nie jest wyspą magazynów (my, złośliwi bloggerzy, przypuszczamy też, że składowanie na mainlands jest po prostu tańsze ).

Podsumowując tę myśl - jeśli gdzieś przeczytacie, że na na wysoką jakość whisky wpływa wyjątkowo czyste środowisko i morskie/górskie powietrze z "tu nazwa miejscowości", to pamiętejcie, że beczka wcale nie musiała tam leżeć.

Woda

"Źródłem wyjątkowego smaku whisky AAA jest wyjątkowa woda która płynie w AAA" - taki slogan spotyka się dość często. Czy jednak w butelce AAA rzeczwiście znajduje się ta wyjątkowa woda?

Odpowiedź na to pytanie brzmi: "w większości tak". Ale podczas butelkowania whisky zlaną z beczek rozcieńcza się przecież do z góry ustalonego woltażu (oczywiście nie dotyczy to  cask strength). Butelkowanie, podobnie jak magazynowanie w miejscu destylacji, należy do rzadkości. Co prawda niektórzy przewodnicy w destylarniach (Laphroaig) twierdzili, że wozi się wodę z Islay do butelkowni na mainlands. Inni zapytani pokazywali gest w stylu "jedzie mi tu czołg" (okazuje się, że Szkoci też to mają ) Nie wiemy zatem czy w ogóle w to wierzyć.

Zatem, w znakomitej większości przypadków, do rozcieńczenia używana jest zupełnie inna woda. Ile jej tam jest - nie wiadomo.

Czy whisky musi być droga

Ilekroć kupuję butelkę whisky, myślę sobie, że jednocześnie kupuję cząstkę tradycji, czas dojrzewania i kunszt ludzi którzy ją wyprodukowali. Płacę jednak nie tylko za to. Cena whisky to w 90% koszt jej reklamy, wizerunku marki, podatku, koszt opakowania i inne rzeczy, za które najchętniej bym nie płacił wcale. Sama cena w sensie wysokości kwoty, to także często chwyt marketingowy - koszt kreacji tego alkoholu jako dobra luksusowego.

Jak ważny jest w tej branży sprawny marketing widać gołym okiem. W końcu kołem zamachowym rynku jest młoda blended whisky - ta, która ma przecież najuboższy smak i zapach, ale też jest najlepiej wypromowana.

I tego właśnie wolałbym nie wiedzieć...

...i może jeszcze nie pamiętać kilku imprez... . Ale czy gdy już to wszystko wiem, picie whisky sprawia mi mniejszą frajdę? Czy whisky jest przez to gorsza lub czy przestała mi smakować? Nie, co to, to nie!

Być może zainteresuje Cię też:

• Skąd pochodzi barwa whisky
• 5 miejsc, w których lubię kupować whisky
• Szlak whisky - Islay

Cooley to firma nie będąca jak dotąd w rękach żadnej wielkiej korporacji. Posiada ona dwie destylarnie - starożytną, lecz wciąż działającą Kilbeggan (polecam zobaczyć stary, wciąż używany alembik na wirtualnej wycieczce po Kilbeggan) i przerobioną na destylarnię fabrykę alkoholu w Cooley. Spektrum ich sztandarowych produktów jest dość ciekawy: Tyrconnell - nietorfowany single malt w stylu szkockich Highlands, Connemara - jedyny torfowany  irlandzki single malt, Greenore - single grain whiskey i Kilbeggan reprezentujący klasę premium blended. Z tym podstawowym setem miałem się przyjemność w wolnych chwilach zaznajomić. Oto co siedzi zamknięte w butelkach:

Tyrconnell n/a

Zapach: głównie owocowy - przypomina bardzo dojrzałe jabłko,
pomarańcze i cytryny. Delikatnie wyczuwalna jest wanilia i dąb.
Smak:Od pojawienia się na języku delikatnie wytrawny, rozcieńczony sok z cytryny z
małą ilością cukru. Po kilku sekundach zamienia się w słodki soczysty bukiet świeżych owoców - gruszek, jabłek i śliwek. Nie jest bardzo złożony, ale przyjemny i oleisty.
Finisz: wytrawny - gorzka, niedojrzała brzoskwinia na języku,kakao "z wiatrakiem" na podniebieniu, po
kilku minutach wyraźnie śliwkowy

Connemara n/a

Tą whiskey porównywałem z godnym przeciwnikiem - Ardbeg 10yo i muszę przyznać, że Connemara jest co najmniej tak samo ciekawą whisky (ma nawet podobną ocenę w znielubionej przeze mnie skali znielubionego przeze mnie Jima Murraya). Jest znacznie bardziej złożona i delikatniejsza - Ardbeg to torf i dym w czystej postaci.

Zapach: złożony, miód kwiatowy, świeże owoce na tle dymu torfowego, delikatnie ziemisty. Świeża mięta. Zapach wyważony i stonowany.
Smak: Ziemisty, słodowy i miodowy i owocowy. Wanilia, a na końcu mocno wyczuwalny dym torfowy. Oleista, przyjemna faktura.
Finisz: Orzech i czekolada.

Greenore 8yo

To pierwsza whiskey single grain z jaką miałem styczność. Przed spróbowaniem nie wiedziałem więc czego się spodziewać i nie zupełnie wierzyłem, że może ona konkurować z single malt. Greenore to jednak ponad wszelką wątpliwość whiskey, choć bardzo prosta, lżejsza niż jakikolwiek produkt z Lowlands.

Zapach: dąb,wanilia, szafka z przyprawami. Słodki, czasem przebijają suszone owoce. Niezłożony i rozmyty

Smak: Pieprzowy, ostry, ziemisty. Następnie pojawia się lekka słodycz, na brzegach języka pozostaje jednak wytrawna. Faktura rozwodniona

Finisz: Krótki i wytrawny.

Tak więc...

Największe brawa zdecydowanie dla Connemary - jest to doskonały singlemalt mogący spokojnie stawać w szranki z destylatami z Islay. Testowane przeze mnie próbki dobrze wróżą starszym destylatom z Cooley i dowodzą, że "Bushmills and Jameson doesn't tell the whole story".

Minął ponad rok, od kiedy byliśmy na Islay i kiedy marcowy sztorm pokrzyżował nam plany odwiedzenia "wielkiej trójki" - Laphroaig, Lagavulin i Ardbeg. Nienasyceni ówczesną (jakkolwiek bardzo miłą) wizytą w Bowmore wróciliśmy więc 10 kwietnia do nabrzeża promowego w Kennacraig, aby przeprawić się na wyspę i dokończyć zbieranie wiedzy o whisky. W planie - wszystkie destylarnie, z Jurą włącznie.

Krótkie podsumowanie

Na wyspie spędziliśmy 3 dni, w tym niestety niedzielę, kiedy destylarnie są zamknięte, a komunikacja właściwie nie działa (tylko w dni szkolne). Są to niedogodności podróżowania poza sezonem turystycznym, ale bycie gdziekolwiek w off-season ma wielką, nieocenioną zaletę - brak innych turystów.

Podróżując bez auta udało się nam dotrzeć do 7 destylarni (ominęliśmy Bhunahabhain i Jurę). Zwiedzliśmy sporą część Islay, spotkaliśmy w Bowmore Headher McPhee - naszą niezastąpioną przewodniczkę sprzed roku. Podczas tourów naszymi dociekliwymi i często niewygodnymi pytaniami udało nam się także obalić kilka mitów (szczegóły wktótce ).

Co do whisky

Spróbowaliśmy około 30 nowych, głównie młodych maltów (najstarsze miały 16yo) i wspólnie z Łukaszem wytypowaliśmy czwórkę robiącą największe wrażenie (jednogłośnie). Były to:

1. Ardbeg Supernova 2010
2. Bruichladdich Octomore 3_152
3. Bruichladdich Port Charlotte An Turas Mor / Ardbeg Uigeadail

Destylarnie

Najlepiej wspominaną przez nas destylarnią będzie Bruichladdich. Tutaj wszystko jest jak należy - rewelacyjne whisky i cały proces produkcji, od słodowania aż do zabutelkowania, przebiega na wyspie.

Dość ciekawym miejscem jest także Kilchoman, jednak jedynie ze względu na tradycyjny i niskoskalowy proces produkcji. Degustowane przez nas wydania Kilchoman Winter 2010 i Kilchoman Spring 2011 nie przypadły nam do gustu, ale dajmy im jeszcze poczekać - należy pamiętać, że to dopiero trzylatki (pierwszą beczkę Kilchoman napełnił w grudniu 2005 roku).

Specjalne wyróżnienie dostaje Lagavulin - gdy nocą kręciliśmy się po nabrzeżu destylarni, pracujący samotnie stillman (człowiek prowadzący destylację) postanowił nas oprowadzić po zakładzie. Było jak na "nocy w muzeum" . Jednak normalny, "publiczny" tour, był niestety przeciętny.

- Hej, stary! W sklepie "niewielki chrząszcz o owalnym i wypukłym ciele w kropki" jest promocja na Red Label - powiedział Łukasz.
Powtarzając sobie, że "przecież nie jest taka zła", zakupiłem 0.5l tegoż trunku, rzeczywiście, w bardzo przystępnej cenie. Razem z Łukaszem przypomnieliśmy sobie jednak szybko, że nie chcemy tego pić straight, a drinki z whisky raczej nam nie w głowie. Powstał problem - co zrobić z resztą butelki, do której spożycia nikt się nie kwapi?

Solomillo al whisky

Rozwiązanie "zagadki" proponują sympatyczni i pomysłowi mieszkańcy słonecznej Andaluzji, serwując w swoich knajpkach bardzo dobre danie - Solomillo al Whisky (czyt. "Solomijo"). Są to po prostu polędwiczki wieprzowe w sosie z whisky i każdy może taką potrawę wykonać w własnej kuchni. Oto, co jest potrzebne na 2 osoby:

200 ml niekoniecznie najlepszej whisky (można dodać lepszej, ale Andaluzyjczycy tego nie robią)
0.5 kg polędwicy
200 ml bulionu drobiowego
2 łyżki soku z cytryny
2 łyżki mąki
1 cebula
4 ząbki czosnku

Danie przygotowuje się prosto: pokrojoną w 1cm plastry polędwicę smażymy na oleju z czosnkiem i pokrojoną w kostkę cebulą, aż do zarumienienia. Wyciągamy powstałe steki na talerz, a do pozostałego na patelni oleju dodajemy sok z cytryny, potem whisky, a na końcu bulion i mąkę. Należy uważać żeby się nie zważyła (trzeba z patelni zabrać "próbkę" sosu, ostudzić, rozmieszać z mąką i wlać spowrotem na patelnię).
Podawać z pieczonymi ziemniakami lub frytkami (w takiej postaci danie jest najczęściej serwowane w Hiszpanii)

Oto właśnie jeden ze sposobów na Johnnie Walker Red Label.

Slainte mhath (de salud)

Dziś wszystko jest zielone! Z tej okazji nasz irlandzki agent, pilnujący garnca złota z końca tęczy dostarczył nam elegancki zestaw produktów z destylarni Cooley (serdeczne dzięki Boniek). Cooley to jedyna destylarnia będąca całkowicie w rękach irlandzkich, produkująca single-malty  Connemara, Tyrconnell, blend Kilbeggan oraz single-grain whiskey - Greenore. Zestaw zawiera próbkę każdej z wyżej wymienionych whiskey, i jest jednym z ładniej wydanych setów miniaturek, jakie widziałem. Już niedługo opis każdej z nich.

Ponieważ bardzo śpieszymy się do Scruffy Obrien's na kufel Guinessa i szklaneczkę Jamesona, prezentujemy dziś tylko fotografie. Właśnie przeczytaliście pierwszego posta o irlandzkiej whiskey na whiskyblog.pl i bardzo miło było mi napisać go właśnie dziś!

Scotch on the rocks
Mało kto wie skąd wzięło się to powszechne określenie oznaczające, że drink jest z lodem. Geneza tej nazwy jest bardzo prosta i właściwie "samoopisująca się" - otóż w "on the rocks" chodzi o to, aby było ...."na kamieniach" (tadaaam!).

Już tłumaczę - w czasach bez lodówek z chłodzeniem wszelkich napitków był problem. Przez dłuższą część roku lodu nie było. Były za to inne zimne przedmioty - na przykład kamienie z czystych, lodowatych górskich potoków, których w Szkocji nie brak. Zatem brało się kilka takich zimnych kamyków, wrzucało do szklanki i po problemie - drink zimny.
Dziś każdy ma w zamrażarce foremkę z lodem i zimnych strumieni szukać nigdzie nie trzeba. Kamienie mają jednak tę szlachetną właściwość, że nie topnieją, a co za tym idzie nie rozwadniają w niekontrolowany sposób zawartości naszej szklanki.

Nie wrzucać lodu...
Zanim zgłębimy temat, pamiętaj - "there are no rules" - pij jak lubisz. Gdy zamawiasz w knajpie szklankę Ballantines Finest to zapewne chcesz mieć tam lodową kostkę. Bądź jednak świadom dwóch rzeczy - po pierwsze barmani w dziedzinie dodawania lodu uprawiają samowolkę. To oznacza, że najprawdopodobniej nie zapytany o zdanie, dostaniesz do swojej whisky znacznie więcej lodu niż byś chciał. Po drugie - co widać na zdjęciach - dwie średniej wielkości kostki lodu zamieniają się w ok 40ml wody. Miarka barmańska to również 40ml - co oznacza, że pod koniec picia swojego drinka (bo część alkoholu wypijesz zanim lód się roztopi) będziesz miał w nim znacznie więcej wody niż whisky. Warto się zastanowić czy o to właśnie chodzi. Mało jest takich whisky, których rozcieńczenie na pół z wodą poprawia smak. W każdym razie na pewno nie są to serwowane w knajpach blendy.

... do singlemalta
Jeśli chodzi o picie single malt, gdzie każdy łyk to feeria smaku i zapachu (i to często dość kosztowna), stosowanie lodu jest zupełnie bez sensu. Jeśli chcemy "otworzyć" whisky znacznie lepiej dodać zimnej wody - działanie natychmiastowe i w pełni kontrolowane. Poza tym zimno paraliżuje nasze kubki smakowe, co bardzo przeszkadza w degustacji.

Jeśli nie lód, to co?

Nie przekreślam lodu (tak jak z resztą i coli) jako dodatku do whisky. Niemniej jednak uważam, że jest zbyt pochopnie stosowany i należy uważać. Podobno manierę dodawania lodu rozpropagowali w czasie II Wojny Światowej amerykańscy żołnierze pijący w ten sposób bourbon. Przypuszczam, że w warunkach bojowych smak nie robił im różnicy. Nam robi, jak zatem kontrolować temperaturę whisky?
Najprostszym rozwiązaniem jest woda - w takiej temperaturze i ilości, jaką sobie życzysz. Ale jak widać, jest jeszcze jedna opcja. Otóż są w sprzedaży specjalne... kamienie do drinków - mają nawet kształt kostek lodu . Trzymamy je w zamrażarce i używamy w potrzebie - są wielorazowe

"- Rojal mejl do ciebie" - w piątkowy poranek portierka w mojej firmie wręczyła mi kopertę dziwnie się krzywiąc. W środku znalazłem jeszcze ciepłą próbkę Old Pulteney WK 209 (do sprzedaży trafi w marcu/kwietniu), która zasiliła flotyllę spod szyldu O.P. w moim barku. Dziś postanowiliśmy uporać się z tym wszystkim, na stół trafiły regularne wersje Old Pulteney 12yo, 17yo, 21yo i jedna edycja (bardzo) specjalna - wspomniany WK 209.

W tej kolejności są uwidocznione na tytułowym zdjęciu, odpowiednio od lewej. Zacznijmy od najmłodszych:

Old Pulteney WK 209 "Good Hope"

No age dojrzewający tylko w beczkach po oloroso sherry (co znakomicie widać na zdjęciu i bardzo czuć w smaku). Ciekawostką jest pochodzenie jej nazwy - to numer burtowy i nazwa jednego z kutrów z miejscowości Wick, w pobliżu której znajduje się destylarnia. Marka Old Pulteney pretenduje do miana najbardziej morskiej whisky i mocno zaznacza marynistyczne powiązania - choćby jak obecność kutrów na etykietach czy nazwy wersji specjalnych pochodzące właśnie od nazw jednostek z pobliskiego portu rybackiego. "Good hope" to 9600 litrowych butelek, które dostać będzie można w sklepach wolnocłowych na lotniskach i bardzo rekomenduję nabycie jednej z nich. Oto noty:

Zapach
To prawie sherry! Bardzo wyraźna woń śliwki suszonej lub w czekoladzie, rodzynki i piernik
Smak
Nie zaskakuje - wszystko wiemy już z zapachu. Pojawia się więc znów śliwka w czekoladzie, wiśnie a'la Mon Cheri, winogrona i rodzynki.
Finisz
Wyraźna gorzka czekolada z dużą zawartością kakao i suszona śliwka.

Na whisky, która miałaby tak mocny charakter sherry, trafiamy po raz pierwszy (i polecamy spróbować).

Old Pulteney 12yo
Wersja podstawowa, pochodząca z ex-bourbon casks. Najbardziej "morska" whisky tego wieczora:

Zapach
Jod, spacer nad morzem, w tle nuty kwiatowe i ,delikatnie, woń lekarstw.
Smak
Przyjemna, gładka faktura. Na początku wytrawny, wręcz słonawy, przechodzący w półsłodki. Wyczuwalne drewno, migdały i gorzka czekolada.
Finisz
Posmak zbliżony do zapachu drewna.

To kolejna whisky, którą należy znać. Nie jest może powszechnie uznanym wyznacznikiem smaku kalibru Ardbeg, a na pewno ma swój niepowtarzalny charakter.

Old Pulteney 17yo
Tutaj mamy do czynienia z dodatkiem destylatu dojrzewającego w beczkach po słodkim sherry - oloroso i pedro ximenez sherry casks.

Zapach
Jak klasyczny zestaw do tequilli antiguo - pomarańcz posypana cynamonem. Poźniej kwiaty i świeże owoce. Zdecydowanie bardziej złożony i ciekawszy niż w wersji 12yo.
Smak
Wytrawny smak owoców, najbardziej wyczuwalny smak soku jabłkowego, faktura oleista i delikatna.
Finisz
Owocowy, świeży i krótki.

Old Pulteney 21yo
To bardzo "deserowa" whisky. Bazą wersji 21 letniej jest destylat z beczek po bourbonie, a dodatkowe nuty w smaku i zapachu zawdzięczamy dodatkom dojrzewającym w beczkach po wytrawnym fino sherry (choć to whisky zdecydowanie nie-wytrawna).

Zapach
Wyraźnie wyczuwalne toffi, wanilia, bita śmietana a w tle, delikaniej, pomarańcze. Tak jak w przypadku wielu starszych whisky i tu można doszukać się zapachu drewna.
Smak
Spokojny, śmietankowy początek, później czekolada deserowa, pieczone jabłko z cynamonem.
Finisz
Delikatny, lekko dymny, miodowy i owocowy.

Podsumowując...

Każda z powyższych propozycji ma własny charakter i jest godna spróbowania. Testowany zestaw produktów z O.P. pokazuje jak szerokie spektrum smaków i zapachów może zaproponować nam jedna destylarnia. Gdybym ktoś kazał wybrać mi tą, która najbardziej przypadła mi do gustu, miałbym nie lada problem. Na pewno ciekawa jest WK209 ze względu na aromaty sherry. Z kolei wersja 12yo to jedyna młoda whisky w której tak wyraźnie czuć morze. Natomiast 17yo i 21yo to zestawy bardzo przyjemnych, złożonych smaków. Może, ze względu na cenę, nie jako "everyday whisky", ale warto. Zapewniam, że mniej szczęśliwy będzie, kto ich nie spróbuje .

Na whiskyblog.pl poruszaliśmy dotychczas tylko tematy związane z whisky słodową. Nie sposób jednak ignorować tak potężną gałąź rynku i długoletnią tradycję, jaką jest whisky typu blended. Dlatego, w ramach noworocznego postanowienia, obiecujemy pisać częściej na temat whisky mieszanych. Pierwszą oznaką tego jest poniższy artykuł - oto co powinieneś wiedzieć o najpopularniejszej whisky na świecie, gigancie znanym na wszystkich kontynentach - Johnnie Walker.

Fenomen blended whisky
Sprzedaż whisky mieszanej stanowi dziś 90% rynku, a wiele destylarni nie przetrwałaby ciężkich czasów i nie wytrzymała konkurencji, gdyby nie produkowała składnika na który jest duży popyt. Blendy tworzono na dużą skalę od początku historii whisky, a jednosłodowe destylaty spopularyzowały się stosunkowo niedawno. Do lat 60 ubiegłego wieku znane były tylko garstkom pasjonatów, a gdy Glenfiddich rozpoczynał jako pierwszy sprzedaż swojej single malt whisky, nie wróżono mu żadnych sukcesów (i twierdzono, że nie należy jej sprzedawać w ogóle, a w szczególności Anglikom )

Dlaczego więc, skoro to single malt jest szlachetniejszą odmianą uisge beatha, mieszana whisky jest tak popularna?

Odpowiedzi na to pytanie jest tak wiele, że to temat na oddzielny artykuł. W dużym skrócie - malt whisky nie wszędzie pasuje. W pewnym sensie blendy są dużo bardziej "towarzyską" odmianą whisky. Alkohol często jest elementem spotkań, czy to ze znajomymi, czy też biznesowych. Nie przywiązuje się wtedy tak wielkiej wagi do smaku i zapachu jak to robimy na naszych degustacjach - miło jest miec wtedy pod ręką szklaneczkę czegoś lżejszego, co nie odwraca uwagi i nie przerywa dyskusji. Blend jest strzałem w dziesiątke, jeśli to nie on jest "gwiazdą wieczoru".

Ale nawet zawsze popularna blended whisky nie byłaby dziś tym czym jest bez największego gracza w swoim światku - firmy Diageo i jej Johnnie Walkera

Od John Walker and Sons do Diageo
Historia wielkiego sukcesu rozpoczęła się od sklepiku spożywczego pewnego Szkota, Johna Walkera około 1820 roku w miasteczku Kilmanrock (to około 20km od lotniska w Prestwick, na południe od Glasgow). Co ciekawe, to jednak nie sam John wszedł w biznes tworzenia kupaży - na dobre rozkręcili go jego syn Alexander i wnuk, też Alexander, którzy odziedziczyli zalążek interesu. Było to  ok. 40 lat później, kiedy  złagodzenie przepisów akcyzowych prognozowało niezły biznes. Panowie Alexandrowie stworzyli więc mieszankę, którą nazwali Old Highland Whisky. Stała się ona później prekursorem dzisiejszego okrętu flagowego marki - Black Label. Wprowadzili też nieświadomie znakomity znak rozpoznawczy - kwadratową butelkę. Był to nowatorski pomysł na  obniżenie kosztów transportu a'la Ikea - do jednej skrzynki mieściło się więcej flaszek.

Następnym bardzo ważnym wydarzeniem w dziejach firmy był zakup destylarni Cardhu w Speyside. Od tego momentu właściciele przestali byc sklepikarzami - stali się gorzelnikami. Zmiana ta stała się dobrym chwytem marketingowym, a popyt na whisky rósł. Na przełomie XVIII i XIX wieki niemal cała europejska winorośl padła ofiarą plagi szkodnika - filoksery. Praktycznie wyeliminowało to wino i koniak z rynku, a niszę wypełniała oczywiście whisky. Wreszcie, w 1908 roku następuje zmiana nazwy - pojawia się pierwsza butelka pod żartobliwą nazwą "Johnnie Walker". Niedługo później, w 1909 roku, pojawia się na butelce charakterystyczne logo Striding Man (kroczący człowiek) - świętował więc rok temu swoje setne urodziny.

Dalszy rozwój rodzinnej firmy to historia łączenia się w kompanie, a następnie korporacje - obecnie Diageo, która posiada dziś takie marki jak Smirnoff, Bailey’s, J&B a nawet Guiness. Posiada także około 30 destylarni (m.in. Caol Ila, Lagavulin, Talisker), w tym świeżo wybudowanego giganta Roseisle, mającego dostarczać 10 mln litrów alkoholu rocznie.

Wrócmy jeszcze na chwilę do historii -  oto w 1945 roku Johnnie Walker Red Label osiąga pozycję, której nie opuszcza od 65 lat - najlepiej sprzedająca się whisky na świecie.

To jednak nie jedyny, spektakularny  sukces. W latach '90 firma ogłasza, że wartość jej zasobów w whisky przekracza wartość złota zdeponowanego w Bank of England!

Przekrzywione etykiety
Najbardziej znane produkty spod znaku Johnnie Walker to Red i Black label. Barierę 200 PLN za butelkę przekraczają kolejne kolory etykiet: Green, Gold i Blue. Oczywiście nie jest to koniec oferty i w błędzie jest ten, kto myśli, że butelka z niebieską czy złotą etykietą to szczyt ekskluzywności, jaką uraczyc nas może Diageo - wystarczy wspomniec wersję 1805 (27 000$ / butelka), King George V King Edition (dostępna tylko w 3-5 sklepów na kraj), Harmony, czy Honour.

Jaka jest jakość najpopularniej bledned whisky każdy pewnie mniej więcej wie. Sam wiem, że czasem ciężko się do niej zabrać, więc proponuję tutaj co można zrobić z Johnnie Walker Red Label